7. دفاعيات‌، به‌ويژه آنچه بر ضد يهود است

گويو ترنا

كشيش كرملي و فيلسوف كاتالونيايي (متوفا 1342).1
در زمان گويو پرپينيان و كل ايالت روسيون‌، كه پرپينيان شهر عمده‌اش بود، بخشي از پادشاهي مايوركا به شمار مي‌رفت‌. تاريخ ولادت او معلوم نيست‌، ولي در هنگام مرگش در سال‌1342سال‌خورده بود. او در پاريس تحصيل كرد و در آنجا از شاگردان ژوفرواي فونتني (سيزدهم‌ ـ 2) بود، كه پس از سال 1303 وفات يافت و بعدها معلم جان باكُنتُورپ شد. در سال 1313 يا اندكي پيش از آن دكتر الاهيات شد. از سال 1313 تا 1317/1318 استاديار بود. نمي‌دانيم چه‌ موقع به سلك كرمليان درآمد (حدود 1290 در پرپينيان‌)، ولي در سال 1318 رئيس اين فرقه در پرونس و در همان سال معاون كل فرقه بود. در سال 1321 پاپ يوحناي بيست‌ودوم او را به‌ اسقفي مايوركا گماشت و در سال 1332 اجازه داده شد اسقف‌هاي مايوركا و اِلم (در نزديكي‌ پرپينيان‌) جايشان را با هم عوض كنند. گويو در 24 اوت سال 1342 درگذشت‌.
او شرح‌هايي بر كتاب عبارات‌، برخي آثار ارسطو (اصناف الحيوان‌، طبيعيات‌، مابعدالطبيعه‌، اخلاق‌، سياست‌)، درباره‌ٴ مسايل گوناگون و مسئله‌هاي متنازع فيه نوشت‌. او همراه با پي‌ير دولاپالو براي پاپ يوحناي بيست و دوم در رد كتاب كاتالونيايي را نوشتند، كه گزارشي بود بر ضد يك رساله‌ٴ كاتالونيايي در هواداري از عقايد يوآكيمي پي‌ير اُليوي (سيزدهم ـ 2). او رساله‌هاي‌ متعدد ديگري هم تأليف كرد، كه معروف‌ترينش درباب زندگي كامل و تقديم به پاپ يوحناي‌ بيست و دوم در سال 1323 است (بر ضد پيروان فرقه‌ٴ روحاني‌)؛ دفاعيه‌اي از آن رساله كه‌ درحدود 1329 ـ 1332 نوشته شده‌؛ شرح فتاوي (1339)، يعني شرحي بر قوانين شرع يا فتاوي‌ گراتيان (دوازدهم ـ 1)، كه دو قرن پيش از آن تأليف شد و تا به امروز اساس حقوق شرع به شمار مي‌رود؛ گزيده‌اي درباب ملحدان (حدود 1338 ـ 1342).
اين آخري معروف‌ترين كتاب اوست و به معرفي‌، رد و تاريخ عقايد ضاله اختصاص دارد. در آن از يهوديان‌، ارتدكس‌ها، ارمنيان‌، يعقوبيان‌، منوفيزيتان‌، آريانيان‌، نسطوريان‌، اطوقيان‌، كاتاران‌، والدنسيان‌، بگونيان‌، رسوليان و غيره بحث مي‌كند و با فصل مفصلي راجع به ((حيوان‌ چموش‌)) موٴلف‌، يعني پي‌ير اُليوي پايان مي‌گيرد. او از درباب امم ضاله قديس اوگوستين‌، ريشه‌شناسي ايزيدور اشبيلي و اعمال تفتيش عقايد برنار گي (1323) استفاده كرده است‌. كتاب‌ گويو در سده‌ٴ پانزدهم و شانزدهم بسيار مورد استفاده قرار گرفت و در سده‌هاي شانزدهم و هفدهم‌ از آن انتقادهاي سختي شد. ظاهراً گويو براي تأليف چنان كتابي مناسب نبوده است‌.